Ο κακός ο λύκος εργαζόμενους αλέθει

Το παρακάτω κείμενο μοιράζεται χέρι-χέρι πόρτα-πόρτα και σε διάφορες παρεμβάσεις στη γειτονιά της Νέας Ιωνίας και του Νέου Ηρακλείου σχετικά με τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στην αλυσίδα καταστημάτων “The Big Bad Wolf”

-Γιατί έχεις τόσο μεγάλα δόντια;
Μετά από τις πρόσφατες εργατικές δολοφονίες στα ΕΛΠΕ, ένας ακόμη νεκρός προστίθεται στη μακρά λίστα των ανθρώπων που άφησαν τη τελευταία τους πνοή στα μεροκάματα του τρόμου. Το βράδυ της Παρασκευής 3/7 στη διασταύρωση των οδών Φορμίωνος και Τμώλου στο Παγκράτι, 28χρονος εργαζόμενος ως διανομέας στο ταχυφαγείο “The Big Bad Wolf” έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα την ώρα που διένειμε φαγητό σε πελάτη
Η αλυσίδα καταστημάτων “The Big Bad Wolf” έχει συνολικά 6 υποκαταστήματα, στις περιοχές του Παγκρατίου, Ν. Ιωνίας, Μελισσίων, Ν. Σμύρνης, Αμπελοκήπων και Χολαργού. Ανήκει στον Ιωάννη Τζανακάκη, ο οποίος διαθέτει το 80% του κάθε καταστήματος, ενώ το υπόλοιπο μερίδιο το έχει ο υπεύθυνος/διευθυντής που διαχειρίζεται το αντίστοιχο υποκατάστημα.
Στα καταστήματα της αλυσίδας αυτής, οι διανομείς εργάζονται έως και 11 ώρες, ενώ το αφεντικό τους έχει ασφαλισμένους για 2ωρη και 4ωρη εργασία. Σε όσους εμφανιστούν στη δουλειά χωρίς να φοράνε το t-shirt με το διαφημιστικό λογότυπο της επιχειρήσης, τους επιβάλλεται πρόστιμο κράτησης 10 ευρώ από τον μισθό τους. Κι αυτό εντελώς παράνομα καθώς καμιά νομοθεσία δεν προβλέπει τέτοια υποχρέωση των εργαζομένων.

-Για να σε φάω καλύτερα!
Οι παραπάνω συνθήκες όμως δεν ισχύουν μόνο στο “The Big Bad Wolf”. Όποια και όποιος έχει δουλέψει στο κλάδο του delivery ξέρει πως τα παραπάνω περιστατικά ούτε μεμονωμένα είναι ούτε τυχαία. Είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ένα ταχυφαγείο. Από τη μία το αφεντικό που φωνάζει και ωρύεται ώστε η δουλειά να βγει γρήγορα, κι από την άλλη ο απαιτητικός πελάτης που θέλει το φαγητό “στην ώρα του”. Από τη μία τα εξοντωτικά ωράρια που οδηγούν σε εργατικά ατυχήματα, κι από την άλλη η σωματική κατάπτωση και η καθημερινή ψυχολογική πίεση. Από τη μία η ολοένα και πιο εντατική εργασία και το ελεεινά χαμηλό ωρομίσθιο, κι από την άλλη οι απλήρωτες υπερωρίες και τα πετσοκομμένα ή ανύπαρκτα ένσημα. Κι όλα αυτά, ενώ ο εργάζομενος πρέπει να χρησιμοποιεί το δικό του μηχανάκι στη δουλειά και να πληρώνει τη βενζίνη και τα έξοδα συντήρησης από τη τσέπη του. Ο κατάλογος με τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ένας εργαζόμενος στα ταχυφαγεία-κάτεργα δεν έχει τελειωμό.
“Ο κακός ο λύκος”, όπως και κάθε άλλος ιδιοκτήτης ταχυφαγείου, επιβάλλει αυτές τις συνθήκες εργασίας ώστε από τη μια να βγάζει όσο περισσότερο κέρδος μπορεί -αδιαφορώντας για τη σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων- μειώνοντας το κόστος της διανομής, κι από την άλλη να διαμορφώνει και να οριοθετεί τον τρόπο κίνησης του εργαζομένου κατά την ώρα εργασίας. Τι θα φοράς, πώς θα μιλάς στους πελάτες, σε πόση ώρα θα πρέπει να έχεις παραδώσει τις παραγγελίες, πότε θα κάνεις διάλειμμα (αν κάνεις), πώς ακριβώς θα εκτελέσεις τη δουλειά, πότε θα πληρωθείς, πόσο θα πληρωθείς. Τα παραπάνω ερωτήματα, αλλά κι οι απαντήσεις τους, είναι διατυπωμένες, κομμένες και ραμμένες από τα αφεντικά μας με στόχο την υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης. Υποτίμηση η οποία έχει άμεσο αντίκτυπο σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς της ζωής μας. Και που τους καιρούς της καπιταλιστικής κρίσης που διανύουμε, γίνεται όλο και πιο μεθοδευμένα κι εντατικά.

Τα αφεντικά μας θέλουνε κάθε μέρα και πιο φτηνούς, πιο πειθαρχημένους, πιο παραγωγικούς, πιο εντατικοποιημένους. Το κεφάλαιο, αυτός ο βρυκόλακας που ζει ρουφώντας το αίμα της εργασία μας, θέλει να πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα της κρίσης του. Η φράση “πέθανα στη δουλειά”, μέρα με τη μέρα, γίνεται και πιο κυριολεκτική. Ας δώσουμε επιτέλους ένα τέρμα στα όνειρα κερδοφορίας τους. Ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία, τις απολύσεις και τα εργατικά “ατυχήματα”, να παρατάξουμε τα εργατικά μας συμφέροντα και τη ταξική μας οργάνωση. Τα αφεντικά μας έχουν τα ήθη, τον φόβο, το νόμο και τους μπάτσους με το μέρος τους. Εμείς έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον. Να κάνουμε τον αγώνα καθημερινότητα και την καθημερινότητα αγώνα.

Μη τρέφουμε αυταπάτες, το αίμα των εργατών γεμίζει τις τσέπες των αφεντικών…

Αποχή από την απόχη του δημοψηφίσματος

Αυτή τη Κυριακή, το ελληνικό κεφάλαιο και το κράτος του μας καλούνε να αποφασίσουμε μεταξύ δύο εναλλακτικών τρόπων διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης για τη κερδοφορία του εθνικού κεφαλαίου. Απέναντι σε αυτό το ψευτοδίλλημα, τασσόμαστε με την αυτόνομη προλεταριακή μας οργάνωση και δράση.

-Η οικονομία είναι λαβωμένη, πως θα σωθούμε;
-Σκοτώνοντάς την!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κομμένες οι ρατσιστικές μαλακίες στη Νέα Ιωνία!

Κείμενο που συνυπογράφεται και μοιράζεται από την Αναζωπύρωση και το antifa n.ionias:

To κείμενο σε μορφή pdf–>κομμένες-οι-ρατσιστικές-μαλακίες στη Ν.Ιωνία

Οι φασίστες βγήκαν από τις τρύπες τους και διεκδικούν χώρο στους δρόμους της Νέας Ιωνίας. Τα ξημερώματα της Δευτέρας 13/4 ομάδα 10 φασιστών επιτέθηκε επανειλημμένα με νεράντζια και πέτρες σε σπίτι μεταναστών από το Πακιστάν, σε δρόμο κοντά στο άγαλμα της Μητέρας. Λίγες μέρες μετά, το πρωί της Παρασκευής 16/4 τέσσερις φασίστες τραυμάτισαν με γροθιές και κλωτσιές δύο μετανάστες εργάτες, επίσης από το Πακιστάν, έξω από το σπίτι τους την ώρα που περίμεναν να πάνε στη δουλειά τους, σε δρόμο κοντά στο σταθμό ΗΣΑΠ Ν. Ιωνίας. Επιπλέον, λίγες βδομάδες πιο πριν, Πακιστανός εργάτης είχε δεχτεί επίθεση κατά τη διάρκεια της δουλειάς του σε σημείο κοντά στο σούπερ μάρκετ Carrefour. Οι φασιστικές επιθέσεις έγιναν με την ανοχή ή και κάλυψη της αστυνομίας σε γειτονιές που ζουν και εργάζονται οι μετανάστες εδώ και δεκαετίες, εκεί που βιώνουν στο πετσί τους την εκμετάλλευση από την πώληση της εργατικής τους δύναμης, εκεί που την αναπαράγουν πάντα σε συνθήκες φτώχειας και υποτίμησης.

Κι όμως δεν πέσαμε από τα σύννεφα, γιατί φασισμός δεν είναι ούτε αυτό που μάθαμε στο σχολείο, ούτε αυτό που μας είπε ο τάδε ακαδημαϊκός ή ο δείνα πρεφαδόρος του καφενείου. Δεν είναι αυτό που γράφουν τα περισσότερα βιβλία της ιστορίας, ούτε αυτό που μας λένε οι “φωστήρες” των δημοσιογραφικών πάνελ και των social media. Είναι κάτι πιο μεγάλο, πιο σκοτεινό, πιο τερατώδες κι η σβάστικα είναι μόνο ένα μέρος του, άλλοτε επιτηδευμένα αποκρυμμένο και άλλοτε φανερά προκλητικό, αναλόγως την συγκυρία.

Η αξιοσημείωτη συσπείρωση του εθνικού κορμού μετά την “πρώτη φορά αριστερά’’ κυβέρνηση, εννοείται ότι περιλαμβάνει και ρατσιστικές συμπεριφορές από ελληναράδες μικροαστούς που δεν διστάζουν να κανιβαλίσουν σε βάρος των μεταναστών εργατών. Η εθνική συμφιλίωση και συστράτευση εργατών και αφεντικών κάτω από την γαλανόλευκη σημαία του έθνους-κράτους αποσκοπεί στην περαιτέρω υποτίμηση αυτών που βρίσκονται στον πάτο του βαρελιού και την νομιμοποίηση της βίας εναντίον τους -με την συνδρομή της μαφίας όπου και όταν χρειάζεται. Ο σκουρόχρωμος ταξικός μας αδελφός, ο μουσουλμάνος εργάτης, εξακολουθεί να είναι στόχος της ντόπιας μικροαστικής σαπίλας, της διαταξικής καφρίλας που υπηρετεί με αηδία τα εγχώρια αφεντικά και το κράτος τους -να είναι καλά κι η ξενόφοβη προπαγάνδα των media. Η εθνική ενότητα από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά δεν είναι τίποτα άλλο από τις κοινωνικές συμμαχίες του έθνους-κράτους που έχουν φυτέψει για τα καλά, εδώ και δεκαετίες, τον σπόρο του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Οι διαταξικές εθνικοπατριωτικές συγκεντρώσεις, από τα μακεδονικά συλλαλητήρια του 1992 έως τα ρατσιστικά πογκρόμ του Euro 2004, μέχρι και τις πρόσφατες φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, σφυρηλατούν την εθνική συνείδηση σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης και διαλύουν την ταξική συνείδηση σε καιρούς υποτίμησης της εργατικής μας δύναμης και της ίδιας της ζωής μας. Οι φασίστες, οι μπάτσοι και οι ρατσιστές γίνονται όλο και πιο επίκαιροι γιατί είναι αυτοί που εγγυώνται την αδιατάρακτη λειτουργία της κρατικής μηχανής, καθώς αυτή μας πετσοκόβει. Είναι αυτοί που μας κρατάνε, ντόπιους και μετανάστες εργάτες, αδύναμους και ανοργάνωτους. Φασισμός λέγεται αυτό.

Και όποιος θέλει, ας κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει για μια κοινωνία να ανέχεται και να υποστηρίζει ρατσιστικές επιθέσεις μεταναστών εργατών στην γειτονιά του. Οι καιροί δεν μας επιτρέπουν τέτοιου είδους ολιγωρία. Γιατί όσο αφήνουμε απροστάτευτο το πιο αδύναμο κομμάτι μας ενάντια στο κράτος, τα αφεντικά και τους φασίστες, τόσο όλοι μαζί θα κατρακυλάμε στην βαρβαρότητα. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες, ούτε να παρακολουθούμε τα γεγονότα φοβισμένοι και αμήχανοι. Γιατί αυτοί που τώρα με θράσος σηκώνουν το χέρι εναντίον των μεταναστών εργατών, το ξέρουμε καλά, είναι οι ίδιοι που θα σηκώσουν το χέρι εναντίον των ανέργων, των άστεγων και οποιουδήποτε τους φαίνεται αδύναμος. Όπως επίσης ξέρουμε και ότι χρειάζεται να δώσουμε μια μάχη δύσκολη αλλά
απαραίτητη. Γιατί αυτή είναι μια μάχη επιβίωσης διανοητικής, συναισθηματικής, ακόμη και βιολογικής, για όλους τους εργάτες αυτής της χώρας, ντόπιους και μετανάστες.

Στη Νέα Ιωνία της ιστορίας των μεγάλων ταξικών αγώνων, του προλεταριάτου της προσφυγιάς και των πολυεθνικών εργατών από την Ασία, την ανατολική Ευρώπη και αλλού, δε χωράνε ρατσιστικές μαλακίες. Η μοίρα των ντόπιων και ξένων εργατών είναι κοινή, όπως κοινά είναι και τα ταξικά μας συμφέροντα. Το όποιο φασιστικό παρεάκι δεν θα γίνει ανεκτό στην γειτονιά μας. Ενάντια στην εθνική ενότητα της ανοχής ή και κάλυψης των φασιστών, ο δρόμος είναι:

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ

Παρεμβάσεις κι αφίσα για τα ΜΜΜ

Κείμενο και αφίσα σχετικά με τον ρόλο των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στην μητρόπολη, και την άρνηση καταβολής αντίτιμου για αυτά. Το κείμενο διανέμεται σε παρεμβάσεις μας στον ΗΣΑΠ.

Κείμενο (σε pdf):
Πειρατεία Στα ΜΜΜ

Αφίσα:
αφίσα ΜΜΜ

Εκδήλωση: Ο αγώνας των Πακιστανών εργατών στη Σκάλα Λακωνίας το καλοκαίρι του ’14

Από τις 1 έως 7 Ιουλίου 2014 λαμβάνει χώρα στη Σκάλα Λακωνίας μια απεργία διαφορετική από τις άλλες: εκατοντάδες Πακιστανοί εργάτες μπλοκάρουν πλήρως την συγκομιδή, διαλογή, συσκευασία και διανομή πορτοκαλιών της περιοχής στηριζόμενοι μόνο στις μεταξύ τους σχέσεις και πέρα από τις (έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτες για τους ίδιους) κομματικές και συνδικαλιστικές διαμεσολαβήσεις. Η απεργία ως μέσο πάλης έρχεται σαν αποτέλεσμα της σύνδεσης που κάνουν οι ίδιοι ανάμεσα στα αστυνομικά πογκρόμ και την αναπαραγωγή των ίδιων των συνθηκών ζωής τους. Αρνούμενοι να συνεχίσουν να εργάζονται, εναντιώνονται στο σύνολο των ρατσιστικών συνθηκών ζωής που τους επιβάλλεται. Κόντρα στις φιλανθρωπικές φλυαρίες, ο δυναμικός αγώνας τους υπό δυσανάλογα αντίξοες συνθήκες αποτελεί για εμάς παράδειγμα. Η ήττα τους είναι και δικιά μας.

Ο αγώνας ενάντια στη λήθη είναι αγώνας ενάντια στην υποτίμηση της ζωής μας

Εκδήλωση/Συζήτηση:
Ο αγώνας των Πακιστανών εργατών στη Σκάλα Λακωνίας το καλοκαίρι του 2014

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου, 6μμ

Συνεδριακό κέντρο δήμου Ν.Ιωνίας (ΚΕΠ)

Πατριάρχου Ιωακείμ 4 (πλησίον σταθμού ΗΣΑΠ Ν.Ιωνίας)

Πρωτοβουλία Για Την Κυκλοφορία Των Αγώνων

 

Αφίσα για Σκάλα Λακωνίας (Ελληνικά) Αφίσα για Σκάλα Λακωνίας (Ουρντού)

Πειρατεία Στα ΜΜΜ

Κείμενο σχετικά με τον ρόλο των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στη καπιταλιστικη μητρόπολη το οποίο μοιράζουμε στους επιβάτες του ΗΣΑΠ.

Πειρατεια στα ΜΜΜ

Το Ανέκδοτο: στίγμα κωμωδίας στην σχολική δρα(γ)ματικότητα – μαθητικό έντυπο, τεύχος 01, Γενάρης 2014

Τον Γενάρη του 2014 εκδώσαμε το πρώτο τεύχος του μαθητικού μας εντύπου “Το Ανέκδοτο: στίγμα κωμωδίας στην σχολική δρα(γ)ματικότητα”. Πρόκειται για ένα 16σέλιδο έντυπο, το οποίο μοιράσαμε σε συνολικά 2000 αντίτυπα σε όλα τα λύκεια της Ν.Ιωνίας και του Ν.Ηρακλείου.

Περιεχόμενα:
-Editorial-Η καθημερινότητα ενός μαθητή
-Εκπαίδευση
-Κινηματικό σταυρόλεξο
-Φασισμός στα σχολεία
-Αντιλεξικό
-Πανεπιστήμιο: η καθιερωμένη πορεία ενός μαθητή
-Καμία δικαιολογία για μπατσοστρατιωτικές σχολές!

Κατεβαστε το σε μορφη .pdf:
Το Ανεκδοτο #1

Στο ΚΚΕ των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι

Την Πέμπτη 8 Μάη, γράφεται στην εγκαταλλελειμένη οικοδομή στο Ανατόλια το σύνθημα “Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι”. Στο ίδιο σημείο, είχε γραφτεί προ δεκαπενταετίας ένα στείρο “ΚΚΕ”. Την Παρασκευή 9 Μάη, την αμέσως επόμενη δηλαδή μέρα, κλιμάκιο του ΚΚΕ εμφανίζεται στην οικοδομή σβήνοντας το σύνθημα και γράφοντας “ΚΚΕ ισχυρό”. Πολύ γρήγορα αντανακλαστικά για το σβήσιμο ενός αντιφασιστικού συνθήματος, αντανακλαστικά που δεν έχουν επιδείξει για σβήσιμο φασιστικών και πατριωτικών συνθημάτων. Φαίνεται λοιπόν πως η πολιτική σκέψη της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν απέχει πολύ από την σκέψη του σκύλου, “κατουρώντας” σε ένα σημείο για να μαρκάρει την περιοχή του. Και δεν διστάζει να σβήσει ένα διεθνιστικό και αντικαπιταλιστικό σύνθημα για αυτόν τον λόγο.

Όχι ότι θα περιμέναμε κάτι καλύτερο από το κόμμα του ταξικού συμβιβασμού. Ένα κόμμα, που θεωρεί τους αγώνες τσιφλίκι του, προσπαθώντας να καπελώσει τους αγώνες σε εργασιακούς χώρους και σε γειτονιές -κι όποτε αποτυγχάνει τους σαμποτάρει/προβοκάρει. Ένα κόμμα, που σαν θρησκεία θεωρεί πως κατέχει την πάσα αλήθεια. Ένα κόμμα, που μέσω του ΠΑΜΕ, δρα εργολαβικά σε χώρους εργασίας, “πουλώντας προστασία” στους εργαζομένους που θα συνταχθούνε μαζί του, κι αφήνοντας βορά στους εργοδότες τους ανένταχτους απεργούς κι αγωνιστές. Ένα κόμμα, που βλέπει τους εργατικούς αγώνες με κριτήριο αν είναι υποστηρικτικοί προς το κόμμα και την διεύρινσή του. Ένα κόμμα, που ενώ εκατοντάδες αντιφασίστες δίνουν καθημερινό αγώνα εδάφους για να κρατήσουν τις γειτονιές τους καθαρές από φασίστες, εκείνο αυτιστικά λέει “τον φασισμό τον νίκησε ο κόκκινος στρατός”.

Ένα κόμμα, που τολμάει να αυτοαποκαλείτε μαρξιστικό, κομμουνιστικό κι εργατικό, ενώ συντάσει στους κόλπους του και στις οργανώσεις του (ΠΑΣΕΒΕ) ακόμα και μικρά και μεσαία αφεντικά -ξέρετε, αυτά που έχουν ανασφάλιστους κι απλήρωτους τους υπαλλήλους τους επειδή “δεν βγαίνουν”. Ένα κόμμα, που αποκαλούσε τους εξεγερμένους του Πολυτεχνείου ’73 και του Δεκέμβρη ’08 προβοκάτορες και πράκτορες της ΕΥΠ και της CIA. Ένα κόμμα, που σκυλεύει το πτώμα και προσβάλλει την μνήμη ένος μέλους του συνδικαλιστικού του όργανου, του οικοδόμου συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ Δημήτρη Κοτζαρίδη, που ενώ δολοφονήθηκε από τα χημικά της αστυνομίας, το ΚΚΕ στοχοποιεί ως ηθικούς αυτουργούς έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο, και δεν μίλησε ποτέ του για κρατική δολοφονία.

Ένα κόμμα, που ενώ βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου, αντί να καλεί την εργατική τάξη σε αγώνα, την στέλνει στις κάλπες για εκλογική αποχαύνωση και κινηματική αποσυμπίεση. Ένα κόμμα, που σβήνει συνθήματα με εργατικό περιεχόμενο, απλά και μόνο για να βάλει την υπογραφή του σ’έναν τοίχο. Ένα κόμμα, που τα μόνα κινήματα που αναγνωρίζει είναι όσα δημιουργεί εντός, εκτός κι επί του εαυτού του. Ένα κόμμα, που ενώ μετανάστες μικροπωλητές έξω από την ΑΣΟΕΕ δίνουν καθημερινά ένα σκληρό ταξικό αγώνα για την επιβίωσή τους ενάντια σε επιθέσεις από μπάτσους και φασίστες, η φοιτητική του παράταξη (ΜΑΣ ΑΣΟΕΕ) εκδίδει ανακοίνωση πως οι μετανάστες μικροπωλητές δεν έχουν καμία θέση στο πανεπιστημιακό ίδρυμα. Ένα κόμμα, που σύμφωνα με το καταστατικό του, δεν δέχεται ομοφιλόφυλους ως μέλη του. Ένα κόμμα, που υπό την ανοχή του πραγματοποιήθηκε ομιλία της Χρυσής Αυγής στην κατειλημμένη από τους απεργούς Χαλυβουργία.

Ένα κόμμα, που αναγκάζει εμάς, ενώ ο ταξικός πόλεμος μαίνεται, να καθόμαστε να ασχολούμαστε με την σιχαμένη πάρτη του. Ένα κόμμα, το οποίο μας αναγκάζει να σπαταλάμε πολύτιμο χρόνο και μελάνι για να πούμε τα αυτονόητα. Ότι ρε ξεφτίλες, οι νεκροί της εργατικής τάξης δεν ανήκουν σε κανέναν. Ότι το ανταγωνιστικό κίνημα χτίζεται αυτόνομα και αυτοοργανωμένα κι όχι από κομματικά γραφεία. Ότι δεν υπάρχει αλάνθαστο πολιτικό πρόγραμμα και απόλυτη αλήθεια, αλλά η θεωρία κι ο δρόμος ανοίγει και χτίζεται από το ίδιο το κίνημα. Ότι η ταξική πάλη γίνεται στο εδώ και τώρα και όχι “όταν αποκτήσουμε τους συσχετισμούς”. Ότι ο πλούτος που ανοίγει όταν αγωνιζόμαστε συλλογικά και παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, δεν συγκρίνεται με καμιά κομματική οργάνωση και επαναστατική ιδεολογία.

Εδω το κείμενο σε μορφή pdf:
Στο ΚΚΕ των αφεντικων ειμαστε ολοι ξενοι