Για Να Τελειώνουμε Με Το Θέμα Του Φασισμού

ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

 

Φασισμός δεν είναι μόνο το μουστάκι του Χίτλερ, η σβάστιγκα, το κυνήγι των εβραίων, ο Παπαδόπουλος, το μπλόκο της Κοκκινιάς. Ούτε μόνο η Χρυσή Αυγή παρότι είναι ο επίσημος πολιτικός εκφραστής του στην Ελλάδα. Φασισμός είναι και το <<ανοιχτό στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών>> στο κέντρο της Αθήνας (γκετοποίηση), η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και η διαπόμπευση διαδηλωτών από την αστυνομία και τα media. Είναι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, βασισμένο στο έθνος και στη φυλή και στηριζόμενο σε τακτικές τρόμου. ‘Ενα καθεστώς το οποίο τείνει να στρατιωτικοποιήσει την εργασία και να χειραγωγήσει γενικότερα την κοινωνία μέσω του ελέγχου από το μπατσοστρατιωτικό σύμπλεγμα και τις μαφίες. Ένα καθεστώς που εγκαθιδρύεται από την αστική τάξη, με σκοπό την υποταγή των ταξικά καταπιεσμένων και γενικά όσων περισσεύουν από το σύστημα και την συντριβή οποιασδήποτε μορφής αντίστασης των εκμεταλλευόμενων.

Ο φασισμός ιστορικά έχει αποδείξει περίτρανα ότι ξετρυπώνει σε εποχές κρίσης του συστήματος. Εποχές που οι κυρίαρχοι χρειάζεται να επιβληθούν με αυτό το τρόπο. Ο καπιταλισμός σε περιόδους κρίσης επιφέρει βίαιες κοινωνικές αναταραχές. Ο λαός είναι αγανακτισμένος-απεγνωσμένος λόγω των συνθηκών εξαθλίωσης που βιώνει και γι’ αυτό το λόγο ψάχνει μία λύση που θα τον βγάλει από το αδιέξοδο. Πάνω σε αυτή την ανάγκη του ατόμου να ξεφύγει από το ήδη υπάρχων <διεφθαρμένο> πολιτικό σκηνικό, το σύστημα ”πατάει” και αναδύει εποχιακούς <σωτήρες>, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι απολύτως ελεγχόμενοι και βαδίζουν σε κοινή πλεύση με τους εξουσιαστές. Τέτοιου είδους <σωτήρας> αυτή την εποχή στην Ελλάδα παρουσιάζεται η χρυσή αυγή. Ένα κόμμα με μια πολύ ξαφνική δημοσιοποίηση και άνοδο στο πολιτικό προσκήνιο. Ένα κόμμα το οποίο παρουσιάζει φιλολαικό χαρακτήρα και παράλληλα επιθετικό απέναντι στους <διεφθαρμένους πολιτικούς>.

Η επίθεση στον πόλο της εργασίας γίνεται συντονισμένα από κράτος και φασίστες. Από το κράτος έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών εργατών και <<Ξένιο Ζευς>> και από τους φασίστες πογκρόμ κατά των μεταναστών. Από το κράτος επίθεση στον άμεσο και έμμεσο μισθό μας και από την Χρυσή Αυγή από την μία την εναντίωση της στην αύξηση της φορολόγισης των εφοπλιστών και από την άλλη την οργάνωση του δουλεμπορικού μηχανισμού <<Όμιλος ανεύρεσης εργασίας δοκιμαζόμενων Ελλήνων>> δημιουργώντας πελατιακές σχέσεις, όπως τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και κανονίζοντας στους εργοδότες φτηνούς εργαζομένους με μισθό μικρότερο του βασικού χωρίς ωράριο εργασίας και ένσημα. Περνώντας σε πρακτικές <<νύχτας>>, πουλάνε προστασία σε μαγαζιά και στηρίζουν επιχειρηματίες στη Ν.Ιωνία με πρόσχημα την ”δημιουργία θέσεων εργασίας”. Γι’ αυτό και οι φασίστες είναι παρακρατικοί επειδή στηρίζουν το κεφάλαιο και όχι τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Σκοπός του συστήματος σε εποχές κρίσης είναι να διασπάσει το κοινωνικό σώμα των καταπιεσμένων, η αλλιώς την εργατική τάξη, σε πολλά διαφορετικά σώματα ώστε να την αποδυναμώσει και να μην την αφήσει να ομογενοποιηθεί και να επαναστατήσει. Για να πραγματοποιηθεί αυτό, χρησιμοποιούνται πολλών ειδών κατασταλτικοί μηχανισμοί. Ένας από αυτούς είναι η πίστη στο έθνος και στην φυλή, η οποία επιφέρει πολλών ειδών ρατσιστικούς διαχωρισμούς. Υποτίμηση των μεταναστών, της γυναίκας, των άθεων, των ομοφυλόφιλων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες, των απεργών, των κομμουνιστών, των αναρχικών και η λίστα είναι μεγάλη. Έτσι καταφέρνουν να θολώσουν την συνείδηση των εργατών και να τους αποπροσανατολήσουν από τον πραγματικό τους εχθρό που είναι η αστική τάξη (αφεντικά, κράτος, τράπεζες, χρηματοοικονομικό σύστημα) με τον καπιταλισμό που γεννάει τις κρίσεις, την εγκληματικότητα, την νάρκωση του λαού και κατεύθυνση των μαζών, με σκοπό την διατήρηση αλλά και ενδυνάμωση της κυριαρχίας του.

Τέτοιου είδους αποπροσανατολισμός που οδηγεί στον εκφασισμό ενός τμήματος της κοινωνίας έχει παρατηρηθεί έντονα στις μέρες μας. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν γύρω μας, από τα κυβερνητικά προγράμματα της πλειοψηφίας των κομμάτων ως το μικρό-αφεντικό που προσλαμβάνει έναν μετανάστη για ένα πιάτο φαγητό (μεταφορικά ή κυριολεκτικά). Από την καταστολή -είτε φυσική είτε νομική- στις απεργίες ως τους ευυπόλυπτους πορνοπελάτες και το νέο κυνήγι μαγισσών/οροθετικών γυναικών μέχρι τον ρατσιστή γείτονα που θεωρεί πως οι μετανάστες ευθύνονται για την κρίση επειδή “μας κλέβουν τις δουλειές”. Από τους νεκρούς μετανάστες στα ναρκοπέδια του Έβρου και τις ασκήσεις σκοποβολής (σε ζωντανούς στόχους) στα Ελληνοαλβανικά σύνορα μέχρι τους οπαδούς της Εθνικής Ελλάδος με τα ρατσιστικά τους συνθήματα και τα πογκρόμ τους σε μετανάστες μετά από νίκες της ομάδας. Από το κυνήγι μεταναστών μικροπωλητών από μπάτσους μαζί με καταστηματάρχες μέχρι τους “αγανακτισμένους κατοίκους” που πραγματοποιούν πογκρόμ σε μετανάστες. Από τα Μ.Μ.Ε. που συνεχώς προπαγανδίζουν το πόσο λαθραίοι, ανίεροι, βρωμιάρηδες, κλέφτες και βιαστές είναι οι μετανάστες μέχρι τον τραμπουκισμό στο σχολείο του πιο <<μάγκα μπρατσαρά>> μαθητή στον πιο αδύναμο. Σε αυτά τα παραδείγματα δεν πρόκειται για οργανωμένους

χρυσαυγίτες που δρουν ενάντια σε μετανάστες. Είναι κομμάτια της Ελληνικής κοινωνίας που στηρίζουν έμπρακτα στις καθημερινές τους σχέσεις αυτού του είδους τις πρακτικές, που νομιμοποιούν κι επικροτούν τέτοιου είδους παρεμβάσεις απ’ το κράτος και που όποτε κρίνουν αναγκαίο περνάνε στην υλοποίηση τέτοιων πρακτικών.

Αυτός όμως οι πρακτικές δεν είναι σύγχρονη εφεύρεση. Το σύστημα ανέκαθεν μέσα από τους θεσμούς του μας γαλουχούσε με χαρακτηριστικά που τροφοδοτούν το ”σκοτεινό τέρας” που κρύβουμε όλοι μέσα μας, με σκοπό την δημιουργία υποκειμένων που θα διαιωνίζουν την συντήρησή του. Από την προώθηση εξουσιαστικών αρχέτυπων όπου ο άντρας δέρνει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, μέχρι την προώθηση του εγωκεντρισμού και οπορτουνισμού όπου το ”εγώ” είναι ανώτερο όλων. Από την ξενοφοβία και την ταύτιση με την εθνική ενότητα, μέχρι την λογική της ανάθεσης, της μετριοπάθειας και της παθητικής εκτόνωσης (θα το βγάλει κάποιος άλλος το φίδι απ’ την τρύπα, βρίζω και μουντζώνω την τηλεόραση).

Η κρατική μεταναστευτική πολιτική έχει ως κύριο στόχο την διατήρηση μεταναστών εργατών στην Ελλάδα σε κατάσταση παρανομίας και φόβου ώστε να είναι φτηνά εργατικά χέρια χωρίς δικαιώματα και περιθώρια αντίστασης. Μετατρέποντας τον μετανάστη σε λαθραίο γίνεται λαθραίο και το εμπόρευμα της εργατικής του δύναμης. Η εργασία του γίνεται μαύρη, περνάει στην σφαίρα του παράνομου κεφαλαίου, είναι λαθραία άρα και μη φορολογήσιμη, πιο φτηνή χωρίς ασφάλιση και επιδόματα. Σήμερα που η ανάγκη διαχείρισης της κρίσης από πλευράς των αφεντικών, κι η γενικότερη ανικανότητά τους να αναπαράγουν σε μεγάλο μέρος την εργατική δύναμη, επιβάλλει την περαιτέρω υποτίμηση των εργατών (ντόπιων και ξένων), με πρώτο θύμα εξόντωσης τους μετανάστες, περνώντας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης . Και φυσικά, όσο βαθαίνει η κρίση τόσο περισσότεροι είναι αυτοί που περισσεύουν για το σύστημα (π.χ. άτομα με ειδικές ανάγκες, άνεργοι, συνταξιούχοι, φοιτητές). Το καθεστώς γίνεται όλο και πιο ολοκληρωτικό κι η φασιστική προπαγάνδα γίνεται δημόσιος λόγος τόσο από τους εξουσιαστές όσο κι από κομμάτια της κοινωνίας. Έτσι, κάτω απ’ την ομπρέλα της δημοκρατίας, ο φασισμός αποκτά ιδεολογικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο οικοδομούνται κρατικές πολιτικές.

Τα Μ.Μ.Ε. παίζουν το χιλιοπαιγμένο επεισόδιο της <<σύγκρουσης των δύο άκρων>> από τα οποία <<η δημοκρατία τηρεί ίσες αποστάσεις>>. ‘Ετσι η συνεργασία μπάτσων και φασιστών σε από κοινού χτυπήματα σε αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και σε σκούπες μεταναστών προσπαθεί να συγκαλυφθεί, τα ελλατωματικά δακρυγόνα που πετάνε μία στο τόσο σε φασιστικές συγκεντρώσεις και ο βασανισμός των 15 συλληφθέντων της αντιφασιστικής μηχανοκίνητης περιπολίας στην Γ.Α.Δ.Α. ταυτίζεται <<κοινή αντιμετώπιση ακραίων παρεκλίνουσων συμπεριφορών>> τσουβαλιάζοντας την αντιφασιστική δράση με την νεοναζιστική βία στα μάτια του κόσμου διαιωνίζοντας τον φόβο και την μετριοπάθεια. Τρανό παράδειγμα αντιμετώπισης του κράτους απέναντι στα <<δύο άκρα>> είναι οι εκατοντάδες προσαγωγές και συλλήψεις αντιφασιστών συντρόφων σε σχέση με τις μηδαμινές διώξεις έναντι φασιστών, όπως και οι συνεχείς επιθέσεις-εκκενώσεις σε καταλήψεις και κοινωνικούς-πολιτικούς χώρους (βίλλα αμαλίας, στέκια της ασσοέ) τα οποία έχουν συνδράμει στην όξυνση του αντιφασιστικού αγώνα μέσα από την ανάπτυξη σχέσεων και κοινή οργάνωση δράσεων με τους μετανάστες.

Όσο η εργατική τάξη παραμένει διαιρεμένη άρα αδύναμη, όσο οι εκμεταλλευόμενοι δεν αναγνωρίζουν τον πραγματικό τους εχθρό, τόσο θα γινόμαστε έρμαια στις ορέξεις των αφεντικών και των κρατών τους. Εμείς οι εκμεταλλευόμενοι αυτού του κόσμου, αγωνιζόμαστε ενάντια στον φασισμό, υπερασπιζόμενοι και προβάλλοντας το ταξικό μας συμφέρον, ως τμήμα της εργατικής τάξης. Ως κομμάτι της κοινωνίας και του αντιφασιστικού κινήματος δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν αποτελούμε κάποιο άκρο αλλά ένα πολιτικό κίνημα το οποίο αγωνίζεται ενάντια σε αφεντικά, κράτος και παρακράτος με στόχο την κοινωνική απελευθέρωση.

Ο ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Leave a Reply

Your email address will not be published.